The Beautiful Poetry of Donald Trump – Rob Sears (boekbespreking door Björn Roose)

Laat me, om deze boekbespreking te beginnen, één ding duidelijk stellen: ik heb nooit tot de aanbidders van Donald Trump behoort, noch tot z’n verguizers. Dat is een positie die moeilijk vol te houden valt – zo ongeveer de hele wereld lijkt tot het ene kamp of het andere te horen en verwacht van een ander hetzelfde -, maar beweren dat alles wat hij doet fout is of stellen dat alles wat hij onderneemt goed is, is dat óók. Temeer omdat de Amerikaanse president de ene dag dingen de hemel in prijst die hij de andere dag verwerpt, omdat hij van bondgenoten wisselt zoals van ondergoed, omdat hij zo onberekenbaar is als de pest. Iemand die ook maar enigszins van hetzelfde ‘gedacht’ blijft, is dus noodgedwongen nu eens tégen datgene waar Trump nu weer mee komt aandraven, dan weer vóór. En als iemand écht averechts wil doen, dan is hij af en toe tégen dingen waar hij toen Biden, Clinton, Obama of een van de twee Bushen nog aan de macht waren voor was, en vóór dingen waar hij met die ‘administraties’ aan de macht nog tegen was. Om maar te zeggen dat we het allemaal, misschien niet uitgesproken maar toch in de feiten, wel eens eens zijn met Trump en wel eens niet. Maar, en dan kom ik aan dit boek toe, waar Clinton sprak met zijn sigaar in andermans mond, Bush junior altijd net deed alsof hij een ranchero was, Obama bij iedere speech steeds weer zijn best deed om als een Bounty-versie van Martin Luther King Jr. te klinken, en Joe Biden geeneens wíst wat hij achter die microfoon stond te doen, heeft Trump nog het meest weg van een broken record met daarop verwensingen, foute cijfers en eigendunk. Niet omdat hij dom is, daar houd ik hem beslist niet voor, maar omdat hij z’n gebrek aan standvastigheid op de een of andere manier moet camoufleren en die camouflage zodanig verinwendigd heeft dat ze deel van hemzelf is geworden. De meeste politici worden na een paar jaar lullen langzaam een karikatuur van zichzelf, maar Trump heeft dat stadium met warpspeed bereikt.

Niet zo heel erg raar dus dat zijn manier van spreken ook bij z’n eigen kiezers een running gag is geworden, dat hij opduikt als emoji, en dat er uiteindelijk iemand besloot wat creatiefs te gaan doen met zijn eeuwige rants op sociale media. Iemand als Rob Sears met name, “creative director at McCann Erickson advertising agency”, dixit de flap van The Beautiful Poetry of Donald Trump, uitgegeven bij Canongate Books in 2019 in een “revised edition” van een boek dat voor het eerst verscheen in 2017.

Iets “creatiefs” inderdaad, maar zou ik u daarom aanraden het boek, mocht u het toevallig tegenkomen, te kopen? Niet echt. Want ‘creatief’ wil nog niet zeggen ‘goed’ en dat geldt ook met betrekking tot de – dixit de flap – “All new biglier edition” van dit – nog eens dixit de flap – “Strictly unauthorised” boekje. Het knapste eraan, op het feit na dat je een boekje van zo’n honderdvijftig bladzijden dat voor minstens de helft uit witruimte bestaat voor een prijs van meer dan zestien euro aan de man kan brengen (een prijs die ik er uiteraard niet voor betaald heb: ik kocht het voor een euro of zo in een kringwinkel), is namelijk de omslagafbeelding: Trump in kledij, pose, omgeving én kleuren die verwijzen naar dichters en schrijvers uit de tijd van William Butler Yeats. Die afbeelding ziet er niét gekunsteld uit, niet in mekaar gepuzzeld, vrij realistisch, en dat in tegenstelling tot het grootste gedeelte van de ‘gedichten’ in dit boek. Want die zijn op z’n minst in mekaar gepuzzeld – ze bestaan uit allerlei stukjes tekst uit toespraken, tweets, en dergelijke meer (wie wil weten welke, kan steeds alle verwijzingen vinden op de pagina náást het gedicht, een pagina die dus steeds voor amper zoiets als een vijfde gevuld is) -, zijn zelden realistisch (zelfs ondanks het feit dat Trump intussen nog zoveel jaar verder geëvolueerd is in zijn karikatuurvorming), en door de band genomen (op een paar uitzonderingen na) niet eens echt grappig (in welk geval je de puzzelaar veel zou kunnen vergeven). Want dat het Rob Sears om humor te doen was, mag toch wel blijken uit de vermelding op de flap dat hij óók de auteur is van “humour titles Vladimir Putin: Life Coach and Choose Your Own Apocalypse with Kim Jong-Un & Friends”. Daarvoor is Sears duidelijk véél te gebeten op Trump. Dat is nog niet zichtbaar in de eerste paragraaf van de Editor’s notes die de gedichten voorafgaan: “It is a little known alternative fact that the 45th President, Donald J. Trump, has long been a remarkable poet. This book aims to redress this oversight on the part of the literary world, and showcase his finest and most revealing words in a previously unseen form. Whether discoursing on politics, walls, gender issues or his own excellent genes, Trump’s poems are nothing if not beautiful. Terrific, in fact. Amazing. And they reveal a sensitive and shyly artistic side to Trump that may prompt a reappraisal of the man even among his critics.” Maar het wordt wel al veel duidelijker wat verder in diezelfde Editor’s notes: “The great misapprehension about DJT corrected by this volume, however, may be the idea that he sees money and power as ends in themselves” en het blijft ook gewoon plakken in de eenzijdig vijandige doeleinden van zowat elk van de ‘gedichten’. Ik ga niet zeggen dat Sears ‘neutrale’ gedichten had kunnen maken, maar het is best mogelijk de draak te steken met Trump (en met zo ongeveer eender wie, eerlijk gezegd) zonder dat die draak op iedere bladzijde venijn moet overgeven, in zoverre zelfs dat het venijn véél sterker aanwezig is dan de humor.

Maar goed, er zíjn uitzonderingen. Het gedicht I won! bijvoorbeeld, waarvan de titel ontleend is aan een “Tweet referencing US Presidential debate, 21 October 2016” en de tekst slechts één regel lang is en uit The Apprentice komt, een show die liep van 2004 tot 2017 en waarvan de eerste 14 seizoenen ge-host werden door Trump: “Well, we’ve had some disasters, but this is the worst”. Wat er dus als geheel zó uitziet:

I won!

Well, we’ve had some disasters, but this is the worst

Grappig, ongetwijfeld zelfs voor Trumps naaste omgeving. En voor Trump zelf, zou ik zeggen, als ik er hem zou van verdenken veel aanleg voor humor te hebben.

Hetzelfde geldt wat mij betreft voor het ‘gedicht’ Bad hombres:

I’ve known some bad dudes

I’ve been at parties

They want to do serious harm

I’ve seen and I’ve watched things like with guns

I know a lot of tough guys but they’re not smart

We’re dealing with people that are animals

But they are the folks I like the best – by far!

Of Slowly the hair dries (klaarblijkelijk een citaat uit een vraaggesprek met Playboy in 2004):

It’s a process that can take 18 months to two years

Of Does torture work?:

Listen you motherfuckers

Not everything is nice

Waterboarding

Sleep deprivation

Me singing “Call me maybe”

I’m not saying it’s pleasant but believe me, it works

Of Very big negotiations:

I’ve never met a good negotiator that tells you he’s a good negotiator

-

-

-

-

-

I’m a good negotiator

Bijna had ik daaraan nog toegevoegd dat ik het óók wel grappig vond dat Sears voor een ‘gedicht’ dat voor het grootste deel bestaat uit de woorden “You’re fired” als titel My two favorite words had gekozen, omdat voor mij ‘re niet meer is dan een afkorting voor are en “You’re fired” dus drie woorden telt, maar ‘het internet’ spreekt me wat dat betreft tegen en zegt dat “You’re” een samentrekking is en bijgevolg maar voor één woord telt, dus doe ik dat maar niet. Zoals ik die euro niet had moeten uitgeven aan dit boek. Die páár leuke gedichten maken het de plaats die het beslaat in mijn overvolle boekenkasten niet waard.

Björn Roose