De schoonmaker, de professor en de overspelige vrouw – Peter van Druenen (boekbespreking door Björn Roose)

Van De schoonmaker, de professor en de overspelige vrouw weet ik, in tegenstelling tot wat geldt voor veel van de boeken die ik in bezit heb, nog precies waarom ik het – voor een habbekrats – aangekocht heb: omdat ik meende Peter van Straaten als auteur op de cover vermeld gezien te hebben. Wat fout gezien was. Peter van Druenen is de auteur van deze “eindejaarsvertelling”, “een exclusieve uitgave van Exed Internet” uit 2004. En van Peter van Druenen, volgens de webstek van Uitgeverij Cossee “historicus, schrijver, uitgever en internetpionier”, onder andere verantwoordelijk voor “een standaardwerk over de geschiedenis van de zuivelcoöperatie in Nederland”, had ik nog nooit gehoord.

Nu wél dus, al heb ik na het lezen van dit dertig bladzijden dikke boekje op zoiets als A6-formaat niet meteen reden om dat ook nog te onthouden. Noch kan ik u meer vertellen over Exed Internet. Hét internet kan me daarover – niet eens via een webstek die beheerd zou worden door het bedrijf zelf – ook alleen maar vertellen dat het een “full service internetbedrijf” zou zijn (of geweest is), bezig met “het bouwen, hosten en onderhouden van uw website, internetportaal, database of maatwerkapplicatie” en gevestigd in Lelystad, waar ook Van Druenen een tijd gewoond heeft. Mogelijk is dit dus een verkapte uitgave in eigen beheer, wat toch méér beheer betekent dan wat één van de personages in dit boekje presteert. In het bijzonder wat zijn personal computer betreft, een desktop (in 2004 was het nog bijna een vanzelfsprekendheid dat een pc geen laptop was), die hij niet afzet als hij met vakantie gaat en die ook geen schermbeveiliging heeft. Een pc waar iedereen dus ongestoord op kan gaan tokkelen en waarop geen geheim bewaard blijft voor de toevallige geïnteresseerde omdat uiteraard ook (onder andere wellicht) de mailapplicatie open staat. Een “internetpionier” kon dat in 2004 nog als basis voor een kortverhaal nemen, tegenwoordig zou dat er al over zijn (al maak ik nog wel eens mee dat pc’s niet gelockt worden als hun baasje hen achterlaat).

Enfin, daarmee hebt u al kennis gemaakt met de professor, de intellectueel die zijn mails voor iedereen te grabbel gooit, én met de schoonmaker, de man die toevallig ziet dat de computer nog op staat, even toevallig kijkt naar het scherm, en nog toevalliger een mail ziet staan die hem biologeert. Een mail van een vrouw die de professor haar liefde verklaart. Geen overspelige vrouw echter, want ze is niet getrouwd, en dat in tegenstelling tot de professor, maar ze heeft hem wel een handje geholpen bij het overspel dat hij een tijdje eerder heeft gepleegd.

Maar wie is het overspelige exemplaar dan? Dat is er een die onder de noemer Christus en de overspelige vrouw op een paneel zou staan dat tijdelijk in de Gentse Sint-Baafskathedraal een tehuis gevonden heeft, oorspronkelijk aan Jheronimus Bosch werd toegeschreven, maar naderhand een vervalsing bleek te zijn (de naam Van Meegeren wordt niet genoemd als dader – hij creëerde een gelijknamig schilderij, maar dat werd toegewezen aan Johannes Vermeer – maar de verwijzing is duidelijk en wordt in de loop van dit boekje ook geëxpliciteerd). En hoe is ons olijke trio verbonden met dat schilderij? Dat zoekt u zelf maar uit. Per slot van rekening is dit boekje echt zeer dun (de harde kaft is volgens mij dikker dan wat er tussen zit) en… raakte ik zelf bij eerste lezing van de passage het verband kwijt. Nog los van het feit dat het achterhalen van dat verband interessanter is dan de ‘technische’ uitleg die je er van de “internetpionier” hier en daar bovenop krijgt. Bijvoorbeeld: “De professor bewoog geïrriteerd de muispijl naar het bericht om het weg te klikken toen hem opviel dat het een antwoord was op een antwoord. Re: Re: ik hou van je!!! Normaal gesproken krijg je dergelijke regels alleen te zien wanneer je in een wat langere e-maildiscussie bent verwikkeld over één bepaald onderwerp: Het aantal Re:’s kan dan flink toenemen, omdat je snel wilt reageren en niet de moeite neemt om de titel te veranderen. Het is bovendien wel makkelijk om de gang van zaken tijdens de betreffende discussie terug te halen”. Een voorbeeld dat misschien nog kon dienen op een of andere cursus Internet voor dummies in het begin van de jaren 2000, maar ongetwijfeld ook toen al redelijk overbodig zal geklonken hebben, al helemaal onder de klanten van een bedrijf à la Exed Internet.

Kortom, als dit boekje een mail was geweest, dan had ik het gedeletet. Gezien het dat niet is, verwijs ik het door naar mijn zolder.

Björn Roose